Bu tebliğ, İmam Tirmizî’nin el-Câmiʿ adlı eserinde yer alan Kitâbu’l-İlm bölümünü bilgi–hikmet ilişkisi bağlamında incelemeyi amaçlamaktadır.  Bu kapsamda bölümde yer alan 19 bab ve 43 rivayet, hadis usûlü ve epistemoloji perspektifiyle metin tahlili ve tematik analiz yöntemleri kullanılarak değerlendirilmiştir. Yapılan inceleme, Tirmizî’nin bab başlıkları ve rivayetler aracılığıyla kurduğu yapının rastlantısal bir sıralama değil, bilinçli bir epistemik kurguya dayandığını göstermektedir. Buna göre bölümün; vahye dayalı epistemik temel, metodolojik disiplin ve isnad bilinci ile bilginin ahlâkî-amelî boyutu olmak üzere üç ana eksen etrafında şekillendiği görülmektedir. Bu tebliğ, Tirmizî’yi yalnızca bir muhaddis olarak değil, aynı zamanda bilgi ve ahlâk ilişkisini sistematik biçimde ele alan bir düşünür olarak değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Çalışmada, Mâverâünnehir hadis geleneği çerçevesinde ilmin bir emanet, hikmetin ise bu bilginin ahlâk ve eylemle kemale ermiş hali olduğu anlayışı temellendirilmektedir. Bu bağlamda Kitâbu’l-İlm, bilgi, yöntem ve ahlâk arasındaki ilişkiyi kuran bütüncül bir epistemik model olarak ele alınmaktadır.